گاه گاهي با نگه افسون كنـي
|
مي كني ديوانــه ام با يك نگاه مـي ده از پيــمـانـه ام با يك نگاه آتش افروزي كند چـشمـان تو سوخـتي كـاشـانـه ام با يــك نگاه مرغك دل را به مويي بسته اي بنـده ي ايـن خانـه ام با يـك نگاه شانه ی دست تـوام در مـوي تـو دل خوشم چون شانه ام با يك نگاه گربيايي از تــنم جان مي رود من چنـين مـستـانه ام با يك نگاه از كنار رد شدن رد مي شـوم از خـودم بـيـگـانـه ام با يـك نگاه گاه گاهي با نگه افسون كنـي يـاد آن افـســانـه ام با يــك نگاه استاد مهربان جواد استادیان |