ترجيع بند بهاريه

بـهـار آمـد كـه بـستان شد پر از گل            بــشـاخ گـــل ســرايــــد نـغـمـه بلبل

خوشا دشت و چمن گلزار و كهسار           خــوشــا آلالـــه و نـسـرين و سـنـبل

بــهــار خـرم اسـت و جــشن نوروز

مــبــارك بــاد نـــوروز دل افـــــروز

دي و بــهـمن گـذشت و فـرودين شد           هــوائـي جـانـفـزاي و دل نـشين  شد

نــه ســرمـا ونـه گـرمـــــاي دل آزار           هـــمـه عــالــم بـهـشـت عـنبرين شد

بــهـار خـرم اســت و جـشــن نوروز

مــبـــارك بـــاد نـــــوروز دل افـروز

 چه خوش باشد دراين فصل بهاران            تـفـرج كـــردن انــــدر سـبـزه زاران

بــرون كـــردن غـــم ديـريـنــه از دل            نــمـودن سـيري اندر چشمه ساران

بـــهـــار خــرم اسـت و جشن نوروز

مـبــــارك بــاد نـــوروز دل افــــروز

الا اي مـــرد دانـــــــاي هــــنـــــــرور          كـه هـم بـا ذوقـي و هـم صـاحـب زر

اگـــر در كـــيـــســـه خود سكه داري          بـــده عـــيـدي بـه شـيــداي سـخــنور


گراني

بـگـذار تـا بــگــريم از دسـت اين گراني                جـانـا بـگـو چــه سـازم بــا فـقـر و نـاتواني

رفـت از كـفـم اطـاقم هم باغ و هم الاغم               از بــس كــه بــهـره دادم بـر بـانـك آنچناني

با محتكر بگوئيد كاي مرد بي كس و كار              خـواهي شــدن بــدوزخ از اين سـراي فاني

قـنـد و برنج و روغن سيمان و تير آهن               هـسـت از طـلا گـرانتر شـايد تــو هـم بـداني

ويـزيــت دكـتران شد يك اسكن هزاري               تــاكـسي دو صــد سـتـاند از فين به طالقاني

يك بوسـه داد دلبر با صد كرشمه و ناز               هــفـصـد گرفت از من  اين خوشگل ماماني

رفــتـم بـهـر اداره بـي پول و دست خالي               پــاسـخ مـرا نـــدانـد جــــز چــــنـد لـنـتــراني

گــفـتـم كـه ايـن تــورم كي ميرسد بپايان              هــيـكـل شـد اسـتخـوانـي رخساره زعفراني

گـفـتـا خـموش شيدا  ترسم روي سر دار              حــيـف اســـت تــو بــمـيري هنگام نوجواني

شیدا