بیدارشهر

من بارونو دوست داشتم، تو نهـــر گل آلودا
من آفتابو دوست داشتم، تو سیاهی دودا
من تلاطم دریـــــا، تو چشمه ی خشكیده
من خنده ی خوشحالان، تو اشك ستمدیده
من عابدو دوست داشتم، تو روح گنهكارو
من رنگ شقایق رو، تو چهره ی بیمارو
تو گریه رو دوست داشتی، من خنده ی بی پروا
تو نالیدن جغدو، من رقص كبوترها
تو كویرو دوست داشتی، من انجمن گلها
تو غنچه ی پژمرده، من شكوه صحرا را
نشناخته دل باختن، درد و رنج ما بوده
رفع تشنگی كردن، با آب گل آلوده

زنده یاد پوران همسر حبیب روشن زاده