در شهر  آران و بیدگل انسانهای زیادی آمدند و رفتند ولی دلیل بعضی از رفتنها در هاله ای از ابهام مانده و همچنان اندوهش در درون ما باقیست.مثل رفتن سید احمد و یا فرزند زنده یاد آقامحمد شریفی.

چطور ممکن است انسان بر اثر تشنگی زیاد و خوردن آب بسیار فوت نماید؟

و یا جوانی گم شود؟

این رفتنها خیلی غمگنانه تر از آن رفتنیست که از خانه و یا از بیمارستان با دلیل معلوم روی میدهد.

با تشکر از آقای مهندس بنی هاشمی که عکس عمویشان را در معرض دید گذاشته و یاد او را گرامی داشتند من فکر میکنم هر یک از آشنایان و دوستانی که خاطراتی از ایشان دارند در اختیار وبلاگ نویسان بگذارند و دوستان بروند نزد بزرگترها و از جزئیات وضعیت جسمانی سید احمد در دو روز آخر عمرشان یعنی 15 و 16 و ...خرداد سال 42 بپرسند و یادداشت بردارند.روح سید احمد و روح جامعه خواهان روشن شدن این روزهاست.

روانش شاد .یادش گرامی.