مرحوم «جعفر شهري» در كتاب «تهران قديم» نقل كرده كه در گذشته‌هاي نه چندان دور در تهران رسم بوده كه در شب زفاف چنانچه داماد نو عروس را باكره نمي‌يافت، خود يا برادر يا پسر عموي داماد بر بام خانه نو عروس شده و از سر شب (زمان زفاف) تا نزديكي‌هاي نيمه شب (12 شب) با ملاقه‌اي بزرگ يا آبگردان بر پشت طشتی مي‌كوفت و در نهايت طشت را از بام به حياط خانه ی نوعروس بدبخت انداخته و اين گونه تا هفت محل را از خبط و خطا (و شايد غش در معامله‌ي ازدواج !!) نوعروس مطلع مي‌ساخت. ديگر لازم به گفتن نيست كه چنين رسوا سازي و بي‌آبرو كردني به كجا ختم مي‌شد و هيچ بازگشت‌پذير نبوده و چه بسا عروس دست به خودكشي مي‌زد.

http://mnobakht.blogfa.com/post-42.aspx