به یاد حسن حبیبی(ره)
در اوج و در حضیض جهان هرگز زان سالهای دور که مردانه تا آن شبی که رفت و به پایان برد هرگز نبرد لحظه ای از خاطر هر جا نشان و نقشی از ایران دید او دوست داشت وسعت ایران را جز سینه ای که مامن ایمان بود مردی که در نهایت استغنا چیزی از این دیار به نامش نیست جمعه 20 بهمن1391
محمدرضا ترکی
مردی که دوست داشت دیارش را
دل بسته بود ایل و تبارش را
از کف نداده بود وقارش را
بر دوش برد چوبه دارش را
با عشق راه دامنه دارش را
با این کهن دیار قرارش را
با آب دیده شست غبارش را
دریا و دشت و کوه و کنارش را
بخشیده بود دار و ندارش را
حتی نداشت خاک مزارش را
مردی که دوست داشت دیارش را!
+ نوشته شده در جمعه بیستم بهمن ۱۳۹۱ ساعت 23:35 توسط اکبر ستاری
|