غزل از زبان پري
گفت بـايـد يـار مـن گـردي پـري گـفتــم بچشم *** دلـبـر و دلـــدار مـــن گــردي پـــري گـفتم بچشم
گفت عاقل شو مكن افسونگري گفتم بچشم *** دســـت بــردار از لجاج و خود سري گفتم بچشم
گفت با من مهربان و يكدل و يـكرنـگ باش *** تـا خـــرم بـهـرت يـكـي انـگـشــــتري گفتم بچشم
گفت حاضر كـن ز بهرم صبحدم چاي و شكر *** خــامــه و شــيــر و عـسـل بـا بربري گفتم بچشم
گفت زشت است بي حجاب اندر خيابان آمدن *** يــا كـه كـن چــادر به سر يا روسري گفتم بچشم
گفت شـيـدا را نصـيحت كن نگويد زين سپس *** شـــر و ورّ و يــــــاوه و دري وري گــفـتـم بچشم
گفت گــوئيـدش بگـويد شــعـرهاي دلـپــسـند *** هــمـچــو شــعـــر عـنـصري يا انوري گفتم بچشم
گفت تـــا دروازه دولـت هـمـرهي كن بنده را *** بـعــد از آن مـــن مـيــروم آهـنــگري گفتم بچشم
در دم بـازار مـســگرهـا مـرا بوسيد و گفت *** زيـــن وري رفــتــم بـرو تـو زونوري گفتم بچشم