دل منه بر دنیی و اسباب او

زانکه از وی کس وفاداری ندید

کس عسل بی​نیش از این دکان نخورد

کس رطب بی​خار از این بستان نچید

**************************

چو حافظ در قناعت کوش و از دنیی دون بگذر

که یک جو منت دونان دو صد من زر نمی​ارزد