بیدارشهر

اکثر نمازگزارانی که نمازشان را در مساجد میخوانند انسانهایی پاک و ساده زیست هستند .این کفشها گویای این واقعیت است.البته ترس از گم شدن کفشها باعث میشود آنها کفش های نوشان را نپوشند.عده ای هم برای وضوی آسان با دم پایی به مسجد می روند.گفته شده است که:

مستحب است كسى كه به مسجد مى رود لباس پاكيزه و قيمتى بپوشد و خود را خوش بو نمايد.⁽⁴²¹⁾

و عجیب بایکوتی؟

غذا نخوردن ، مشورت نكردن ، همسايه نشدن ، زن نگرفتن و زن ندادن به كسى كه در مسجد حاضر نمى شود از مستحبات مى باشد.⁽⁴³²⁾
تفسیر نور /تبیان هم اینطور میگوید:

شايد بتوان گفت: آنچه در قرآن با خطابِ «يا بنى آدم» بيان مى‏شود، مربوط به تمام انسان‏ها و همه‏ى اديان و از مشتركات آنان است. قرآن به مال و فرزند، «زينت» گفته است، «المال و البنون زينة الحياة الدّنيا» <71> بنابراين ممكن است آيه بيانگر اين باشد كه مال و فرزند خود را هنگام رفتن به مسجد همراه داشته باشيد، تا با مال، به حل مشكلات اقتصادى مسلمين بپردازيد و با حضور فرزند در مساجد و جماعات، مشكلات تربيتى نسل آينده را حل كنيد. در روايات، امام‏جماعتِ عادل، آراستگى ظاهر، عطر زدن ولباس زيبا پوشيدن به هنگام نماز، بلند كردن دستان به هنگام ركوع و سجود در نماز، شركت در نماز عيد و نماز جمعه،از جمله مصاديق زينت شمرده شده‏اند. <72> امام مجتبى عليه السلام به هنگام نماز و حضور در مسجد، بهترين لباس خود را مى‏پوشيد و مى‏فرمود: «انّ اللّه جميل يحبّ الجمال فاتجمّل لربّى»، خداوند زيباست و زيبايى را دوست دارد، و من لباس زيباى خود را براى پروردگارم مى‏پوشم و آنگاه اين آيه را تلاوت مى‏فرمودند. <73> خداوند زيبايى و زينت را دوست دارد و گرنه به آن امر نمى‏فرمود، «خذوا زينتكم» چنانكه اسلام، آيين فطرى است و انسان نيز فطرتاً از زينت لذّت مى‏برد. با زينت به مسجد رفتن، احترامى است به بندگان خدا، به عبادت خدا و همچنين سبب ايجاد جاذبه و ترغيب عملى ديگران به آمدن در آنجاست. امام صادق عليه السلام مى‏فرمايد: اموال، وديعه و امانت الهى در دست انسان است و مصرف بايد دور از اسراف باشد. <74> گرچه استفاده از زينت و طعام، امرى فطرى و طبيعى است، ولى در شرايط خاص مانند وجود نيازمندان و محرومان، بايد با آنان همدردى كرد. لذا در تاريخ مى‏خوانيم كه نوع لباس امام صادق عليه السلام كه مردم در رفاه نسبى به سر مى‏بردند با لباس امام على عليه السلام كه مردم فقير و ندار بودند، متفاوت بود، چون شرايط اجتماعى هر كدام فرق داشت. <75> امام صادق عليه السلام فرمود: كسى كه رزق يك روز خود را داشته باشد، ولى قانع نباشد و از مردم سؤال و تكدّى كند، از مسرفان است. <76> اسراف در غذا و پرخورى، منشأ بسيارى از بيمارى‏هاى جسمى و روحى و مايه‏ى سنگدلى و محروم شدن از چشيدن مزه‏ى عبادت است. چنانكه پيامبر صلى الله عليه وآله فرمودند: «المعدة بيت كلّ داء» معده، كانون هر بيمارى است. پزشكى مسيحى پس از شنيدن اين آيه و حديث گفت: تمام علم طب، در اين آيه و اين سخن پيامبر شما نهفته است. <77> امام صادق عليه السلام فرمودند: آنچه باعث از بين رفتن مال و زيان رساندن به بدن باشد، اسراف است. «انّما الاسراف فيما أتلف المال و اَضرّ بالبدن» <78> و در روايت ديگرى مى‏خوانيم: آن چه در راه خدا مصرف شود هرچند بسيار زياد باشد، اسراف نيست و آنچه در راه معصيت خدا استفاده شود، هرچند اندك باشد، اسراف است. <79> 1- مسجد كه پايگاه مسلمين است، بايد آراسته، زيبا و با جاذبه باشد. «خذوا زينتكم عند كلّ مسجد» 2- بهترين وزيباترين لباس، براى بهترين مكان است.«خذوا زينتكم عندكلّ مسجد» 3- اسلام، هم به باطن نماز توجّه دارد، «فى صلاتهم خاشعون» <80> ، هم به ظاهر آن. «زينتكم عند كلّ مسجد» آرى، در اسلام، ظاهر و باطن، دنيا و آخرت بهم آميخته است. 4- زينت، اگر چه در نماز فردى هم ارزش است، اما در اجتماع و مسجد، حساب ويژه‏اى دارد. «عند كلّ مسجد» 5 - اوّل نماز، آنگاه غذا. «عند كلّ مسجد و كلوا و اشربوا» اوّل توجّه به روح و معنويّت، آنگاه توجّه به جسم. 6- صرفه‏جويى، محبوب خداوند است و بهره‏گيرى از زينت و غذا بايد دور از اسراف باشد. «ولا تسرفوا انّه لا يحبّ المسرفين»