بیدارشهر

زشهری که در دوره ای شیک بود/// ولی مشکلِ آن ترافیک بود

ز تهران که دیدم در این سال سی /// زپیکان وبنز وشورلت بسی

خیابان زماشین بُد انباشته /// تو گویی خداوند،اُتُل کاشته

همه شهر تهران پراز دود بود /// هوا قیر گون ومه آلود بود

خیابان آباد گردد خراب /// زدود موتور،وز ایاب وذهاب

همان دود اشگت روان می کند /// تو را کور یا ناتوان می کند

خوش آن روزگاری که ماشین نبود /// ترافیک این شهر سنگین نبود

سوار یکی کرّه خر می شدیم /// سر صبح از خانه در می شدیم

همه کوچه ها خلوت وبا صفا /// فروزنده خورشید، اندر سما

نه یک پاسبان در سر چار راه /// که چپ چپ نماید به بنده نگاه

نه قرمز چراغی که در پشت آن /// گرفتار گردم به روز وشبان

خوش وخرّم وشاد وخندان بُدم /// نه فکر جریمه نه زندان بُدم

بدانید نقلیّه آدم کش است /// هرآنکس که ماشین ندارد خوش است

به شیدا فرستم هزاران درود /// که هرگز خریدار ماشین نبود