دستهایم را بگیر تا بکُنند گل تنِ خشک درختان
تو چون میلِ زنده ماندن، چون خون، در رگهایم بگرد



شانه ات را بیار تا سر بگذارم ، زار بزنم ، سیر بگریم یار
رود راه بیاندازم، رود خونبار از چنگ به چشمانم

 

دستهایم را بگیر تا بکنند گل ،  تنِ خشک درختان
تو چون میل زنده ماندن، چون خون، در رگهایم بگرد

باریده برف ، وزیده باد ، باد بیرحم و طوفانی
خسته و درمانده ، می زنم زار سر راههای سرگردانی

گرمی دستانت یادگاری ازگرمی آتشگاه های قدیمی است
مخمل صدایت نشانه ی پیوند تو با نسیم است 

 

نه در دل توان و نه دربدن جان ، نه در پایم تاب رفتن
دستم را بگیر و بخوان برایم بیت (ترانه) کوچ را
تا ببینم خواب رفتن