در اوستا «وهيشته » از ريشه «وهو» صفت تفضيلي است براي موصوف محذوف که «انگهو» (خوب ) و «ايشت » (علامت تفضيل ) يعني خوشتر، نيکوتر و آن (جهان هستي ) باشد وجمعاً يعني جهان بهتر، عالم نيکوتر.

 ضد دژنگهو = دوزخ پهلوي

  «وهيشت »: فردوس . خلد. جنت .

جايي خوش آب وهوا و فراخ نعمت و آراسته که نيکوکاران پس از مرگ در آن مخلد باشند. دارالجزاي مردمان نيکوکار.

جنت . خلد. دارالسلام . فردوس . ظلال . يسري . مينو. حظيره قدس .